Kamp 1951

Vogelenzang, Teylingerbosch, 12 mei - 16 mei (Pinksteren)

Hordes: Dorus Rijkers, Juliana, Abel Tasman
Teamleiders: Akela Ans Voortman, Akela Cis de Jong, Akela Leun van der Bent
Leiding o.a: Raksja Corry Haasnoot, Baloe van Meenen, Gerard e.a.Raksja Corry Haasnoot, Baloe van Meenen, Gerard e.a.

60 deelnemers. Dorus Rijkers 11 deelnemers, o.a. Dick van Duyn, Sam Dubbeldam, Henk Schaart

Kampformulier

Programma: (Logboek 3 van de Dorus Rijkershorde, Ans Voortman)

Ik was in februari al naar Vogelenzang geweest om alles te bespreken, want onze keuze was dit jaar op Huize “Teylingerbosch” gevallen, omdat het daar erg mooi is, je de ruimte hebt en omdat in verband met de vervoerskosten de afstand niet zo groot is.
De jongens waren in januari al beginnen te sparen, maar de meesten hadden nog niet erg veel bij elkaar, toen we hen vertelden, dat de kampkosten kwamen op fl15, - Gevolg was, dat lang niet alle jongens mee mochten, zodat we toen de tijd daar was 11 jongens in onze horde hadden, die mee mochten. Er was nog een twaalfde, maar die werd ziek.

Zaterdag 12 mei.   En zo was het eindelijk zaterdag 12 mei. De jongens hadden maandags al hun geld en donderdag zakgeld,
broodbelegging en wat lekkers bij Corry en mij ingeleverd, dus dat was in orde. De jongens stonden al te popelen op de Boulevard met hun vaders en moeders, maar door een fout van de dochter van de autoverhuurder kwamen we een half uur te laat om ze op te halen. Dank zij de hulp van Schipper Vink en stuurman Pluimgraaff was de bagage in no time ingeladen en konden we vertrekken. De stemming was opperbest en na ongeveer 3 kwartier waren we in ons kamp aangeland.
Voor ons Akela’s was dit kamp in zover gemakkelijker, omdat we niet hoefden te koken, iets dat nog nooit was gebeurd. Dus konden we ons meer met de jongens bemoeien. Na het inruimen van de grote zolder als slaapzaal volgde de officiële opening van ons kamp bij de vlaggenmast. Het was inmiddels tijd geworden voor een boterham. Na het eten zijn we een verkenningstocht gaan maken, die heel erg bij de jongens in de smaak viel. Het gebied waar we in liepen was een groot bos met uitgestrekt duinterrein van de Waterleiding.
Vlak bij het huis zag je konijntjes en aan de waterkant zaten eenden te broeden. Vertier genoeg, want ook voor slecht weer waren er verschillende attracties, zoals sjoelbak en voetbalspel.
Toen we terugkeerden van de verkenningstocht door het bos, was het onmiddellijk naar boven en naar bed. Eerst wassen en tandenpoetsen. Het was een oorverdovend lawaai, maar uiteindelijk lag alles in bed. Er was eerst nog wat geruzie, wie beneden en wie boven, maar de belofte, dat elk om de beurt mocht kalmeerde meteen de gemoederen. We zijn eerst de zaak flink gaan verduisteren en hebben daarna nog een stuk voorgelezen. Vervolgens slapen, dat duurde geruime tijd, maar het is ons dankzij de hulp van de Heer Lurees, beheerder van het kamp en die leuke meneer, oftewel  Gerard gelukt om het zowel ’s avonds als ’s morgens lang stil tehouden.

Zondagsmorgens na het ontbijt en het vlaghijsen gingen we gezamenlijk naar de kerk, die bij onze aankomst stampvol bleek te zijn. We kregen evenwel allemaal nog een plaatsje in de kerk, meestal wel op de grond, maar het ging. Op het eind van de dienst waren er verscheidene dames, die een welp op schoot hadden. De dienst zelf was goed en de jongens hebben zich voorbeeldig gedragen.
Na de chocola in het huis mochten de jongens een poosje ravotten en hebben wij onze vermoeide ledematen gekoesterd in de laatste zonnestralen. Het eten liet ons geweldig smaken en bestond uit een stukje rosbief, aardappelen, andijvie, vleesjus en pudding toe. Er werd geweldig gegeten.
Gelukkig konden ze na dit karwei + afwascorvee wat uitblazen in of liever op hun bedden, waarbij ik een boek over een voetbal ben begonnen voor te lezen. Na de thee zijn we een grote wandeling gaan maken en bij terugkomst mochten ze een poosje met de bal. Na de boterham vermaakten ze zich met allerlei spelletjes en om half 9 ging de zaak naar boven.
Deze avond was het vroeger stil dan de vorige, nadat er 2 welpen van de Julianahorde in quarantaine waren geweest. Die nacht viel er een welp van 2 hoog met een klap naar beneden. Wij schrokken ons naar, maar na hem met vereende krachten weer in bed te hebben gehesen en een pepermuntje in zijn mond gestopt, sliep hij rustig door en kon zich zelfs ’s morgens nauwelijks er iets van herinneren.

De 2e Pinksterdag heeft de zon ons helemaal in de steek gelaten. Het was gewoon koud buiten. We zijn evenwel zoveel mogelijk naar buiten geweest, want onder de bomen heb je niet zoveel last van regen en wind. ’s Middags hebben we een partij handbal gespeeld met een groep van de Duinoordkerk uit Den Haag. Er was een zeer sportieve dominee die meedeed en erg veel schik had in Dick van Duyn, die in onvervalst Katwijks zijn mening gaf over het spel. Toen de dominee volgens hem  “gemien” deed, gaf dat aanleiding tot grote vrolijkheid.
Toen de andere gasten van het huis weg gingen, waren wij heer en meester van boven tot beneden, wat zowel voor de jongens als voor ons heerlijk was, daar we nu apart konden eten.

Dinsdagmorgen was er een welp zo leuk om een klein vlaggetje in de mast te hijsen, zodat we de vlag niet meer omhoog konden krijgen. Er zat niets anders op, of de paal moest naar beneden wat dan ook gebeurde door Chris en Schipper Vink, die een dagje te gast kwam.
De laatste middag hebben we spoor gezocht, waarbij Baloe van Meenen voor boef speelde. Het werd erg spannend.
Die avond was het kampvuur. Vanwege de kou moest het binnen. Er waren enorme recreaties, die zo nu en dan een beetje te echt werden. Er was zelfs een welp, die van een medebroeder met een stuk van een speelgoedpistool zo’n tik op zijn hoofd kreeg, dat het bloed er uit kwam.
Onze trouwe Gerard heeft nog even buiten een kampvuur aangelegd, zodat we ook daar omheen nog een rondedans hebben gedaan en toen kwamen de verhalen los. In het Katwijks. Het was een waardig besluit.
Jammer dat onze Raksja al weg ging, want die moest de volgende dag weer werken.

Woensdag.   De volgende morgen was het vroeg opstaan om alles op tijd klaar te krijgen. We hadden twee zieken: Sam Dubbeldam en Henk Schaart. Henk hebben we zelfs bijna twee dagen in bed moeten houden wegens bronchitis, maar hij lag in een zaal apart, waar we Sam ook maar te slapen legden, omdat die zo vreselijk hoestte. De jongens waren enig voor de zieke en ze vochten wie hem eten mocht brengen en hij heeft zich zodoende nogal kunnen schikken.
De bus kwam weldra voorrijden en  toen was het tijd om afscheid te nemen.Om ongeveer half twaalf kwamen we zonder mankeren Katwijk binnen. De chauffeur was reuze leuk, doordat hij overal stopte waar we vroegen. We waren erg dankbaar, dat de hele zaak zonder ongelukken was afgelopen, want ’t is maar een heel stel, zo’n  60  jongens, die nu niet bepaald van het rustigste soort zijn.
We waren het er allemaal over eens, dat het kamp 1951 reuze geslaagd is.
 

Kamp 1952

Maarn, juni (Pinksteren)

Hordes: Dorus Rijkers, Juliana, Abel Tasman, Bestevaer
Teamleiders o.a: Akela Ans Voortman, Akela Cis de Jong

Programma: (Logboek 3 van de Dorus Rijkershorde, Ans Voortman)

Zo’n welpenkamp valt altijd in verschillende delen uiteen. Daar is dan allereerst het uitdelen van wat ze allemaal in moeten leveren en aan bagage meenemen, dan de inlevering zelf en het sorteren ervan. Dan het vervoermiddel, dat alvorens met de kostbare lading te vertrekken bij de respectievelijke Akela’s alle extra bagage komt ophalen en dan eindelijk het vertrek. We zouden eerst met de auto van de fa. Ouwehand gaan, maar de vergunning bleek niet op tijd binnen te zijn.
Enfin we reden dan uiteindelijk vorstelijk geïnstalleerd in 2 bussen. De start was niet precies op tijd, daar ze Raksja vergeten hadden op te halen en daarna nog misreden. Ze kwam uiteindelijk aangestapt met broodtrommel en pan onder haar arm en zo kon de grote tocht een aanvang nemen. We hadden ruim 2 uur werk voor we Maarn bereikten. De 2e bus kreeg vlak voor het eindpunt nog een verstopte benzineleiding. Het was zo wel erg laat voor we goed en wel met 4 horden waren geïnstalleerd.
Die avond maakten we nog een wandelingetje om de omtrek een beetje te verkennen en toen ging het stel om 9 uur luid krijsend naar bed.
Het duurde zoals altijd erg lang, voor het stil werd. Maar nadat we een schrikbewind hadden ingevoerd, vooral ook ’s morgens toen de jongens zich al om 5 uur meldden, ging het verder wel. Na twee nachten zijn ze zo moe, dat ze zelf graag willen slapen.

De zondag zette in met gietbuien. We hebben gezamenlijk een korte morgendienst gehouden op de deel en na de chocola een wandelingetje gemaakt in de buurt. Spoedig was het etenstijd en het weer knapte gelukkig ook wat op. Het eten smakte voortreffelijk en bestond uit: andijvie, aardappels,bal gehakt, custardvla en er was zo’n flinke portie, dat we ’s avonds nog een warme hap overhielden.
’s Middags na het rust uur hebben we met de horde van Cis een boswandeling gemaakt. Cis was erg moe en is lekker thuis blijven rusten.
We ontdekten een meertje in het bos, waar we eigenlijk niet mochten zijn, maar we hebben daar heerlijk gezeten in het zonnetje.
’s Avonds zijn we een poosje bij de boswachter geweest, waar we ons vermaakten met de wereldse klanken uit een pick-up. We gingen zodoende laat naar bed, maar het was leuk.

De volgende dag stond in het teken van het spoor, dat we zouden leggen. ’s Morgens hebben de jongens zich vermaakt met wandelen en voetballen. Het spoorzoeken vonden ze erg leuk. Zo hier en daar was wat lekkers verstopt en ook moesten er enige opdrachten worden uitgevoerd en aan het eind van het spoor was een kostbaar gewaad verstopt door rovers.
Het hele spoor stond in het teken van een verhaal. ’s Avonds goot het weer, zodat we maar een beetje bij huis bleven.Zo vlogen de dagen voorbij.

De dinsdag zijn we ’s morgens om 11 uur gestart naar de Piramide van Austerlitz, waar we ons kostelijk hebben geamuseerd, want er waren zo goed als geen andere bezoekers. De autootjes hadden zoals gewoonlijk de meeste aftrek. Ook zijn we de Piramide weer opgeklommen.
Om 6 uur ’s avonds waren we weer zonder ongelukken op de boerderij. De warme maaltijd smaakte dubbel lekker.

Woensdagmorgen hebben we niet anders gedaan dan opruimen en afrekenen. Om half 3 kwamen de bussen aan en tegen zessen waren we thuis. Zonder ongelukken en daar waren we nog het meest blij om.
 

Kamp 1953

Hilversum, 18 – 21 mei (Pinksteren)

Hordes: Dorus Rijkers, Juliana, Abel Tasman, Bestevaer
Teamleiders: Akela Ans Voortman, Akela Nel Vöge
Leiding: o.a. Raksja Corry Haasnoot

46 deelnemers: 16 Dorus Rijkers, 8 Juliana, 12 Abel Tasman, 10 Bestevaerhorde

Programma: (Logboek 3 van de Dorus Rijkershorde, Ans Voortman)

Het Pinksterkamp van dit jaar is het gezelligste kamp geworden, dat we tot dusver hebben gehouden.

Zaterdag.   Het begin was niet erg moedgevend, daar de bus maar liefst 2 uur te laat kwam, zodat we pas om 11 uur startten. De tocht was mooi, vooral het gedeelte tussen de plassen door van Vinkeveen en Kortenhoef. De Hilversummers stonden ook al hete kolen d.w.z. op hete trottoirs, daar de zon brandde. Alles wat we gedaan hadden om hen te bereiken en te vertellen, dat we buiten onze schuld vertraging hadden, d.w.z. door het sturen van een telegram wat ook was mislukt, daar de Hilversumse Akela niet thuis was en het huis leeg.
Enfin, om half twee hadden we ons dan zo goed het kon geïnstalleerd. Het troephuis was erg gezellig. We hadden zelfs een douche, wat ideaal was met die warmte. De zaterdag hebben we besteed met het maken van verkenningstochten en hebben we Raksja van de bus gehaald, die pas tegen de avond kwam en ’s avonds een bezoek gebracht aan Akela Leun en Lydia en Jantie, die ongeveer een half uur lopen bij ons vandaan zaten.

Zondagmorgen hield de heer Vöge een kampdienst, hagenpreek zeiden de jongens. Er was goede aandacht en we konden fijn zingen daar Akela Vöge ook boekjes had meegebracht. De zondag hebben we verder rustig doorgebracht. Het was warm en stralend zomerweer.

Op maandag zijn we naar de speeltuin Hollandse Rading geweest, die lang niet zo groot en uitgebreid is als de speeltuin van Austerlitz, maar waar de jongens zich toch kostelijk hebben vermaakt. Het was jammer, dat Raksja al weer was gegaan ’s morgens.
’s Avonds hebben we met alle hordes een binnenkampvuur gehouden, omdat het buiten wegens grote droogte niet mocht. De maaltijden waren meer dan prima. Alle hulde aan de Hilversumse Centrale Keuken!

Dinsdag.    De laatste dag hebben de jongens ’s morgens een spel gehad tussen cowboys en indianen. Er waren keurige kostuums bij. Jammer, dat het feest een paar uur moest worden uitgesteld, wegens plotseling onweer. Het mooie weer was opeens afgelopen.
’s Middags hebben we alles opgeruimd en ingepakt en om ongeveer 5 uur kwam de auto, die nu nog kleiner was dan bij de heenreis, ons ophalen. We waren om ongeveer 7 uur weer in Katwijk, waar veel ouders al stonden te wachten.

We zijn dit jaar met totaal 46 jongens uitgeweest:
8 uit de Julianahorde
12 uit de Abel Tasmanhorde
10 uit de Bestevaerhorde
16 uit de Dorus Rijkershorde.
We hebben wel tegen elkaar gezegd, dat het toch eigenlijk de bedoeling is van een kamp is, dat alle jongens meegaan. We zullen daar een volgend jaar eens terdege over praten, want 46 van de 96 is toch wel een beetje weinig.
 

Kamp 1954

Bilthoven, 5 – 9 juni (Pinksteren)

Hordes: Hordes: Dorus Rijkers, Juliana, Abel Tasman, Bestevaer
Teamleiders: Akela Ans Voortman, Akela Leun van der Bent
Leiding: Schipper Vöge, Raksja Lydia, Raksja Dietje, Raksja van Rijn, Raksja Kalsbeek

49 deelnemers. Dorus Rijkers o.a.: Nico, Jan Schuitemaker, Jaap Bergman, Hans Vöge, Jackie v. Duyvenbode, Jan de Lange

Programma: (Logboek 3 van de Dorus Rijkershorde, Ans Voortman)

Zaterdag 5 juni reden we om 2 uur de Voorstraat uit. Het was stralend mooi weer, een echte zomerse warmte, maar onderweg zagen we al, dat er ander weer op til was. Na een voorspoedige reis kwamen we op de plaats van bestemming aan, waar we begonnen ons kamp in te richten.
Nico liet zijn postduif terugvliegen en we hoorden, dat die binnen anderhalf uur weer in Katwijk was.
De avond hebben we besteed met het maken van een grote wandeling door het bos. We gingen op de juiste tijd het bospad in, want de konijnen en hazen kwamen net uit hun dagverblijf te voorschijn. Het was enig.

Die nacht goot het en de volgende morgen regende het nog, zodat we de kampdienst binnen hielden. ’s Middags hebben we spoor gezocht, wat erg spannend was door een boze onaangename boswachter, die Akela Leun en Raksja Lydia erg onheus toesprak.
’s Avonds hebben de jongens de vent van stro gemaakt en kapot gescheurd.

De 2e Pinksterdag was het weer veel beter en hebben we een ridderspel gespeeld in het bos, waarbij Bagheera de ridder was, die de schone jonkvrouw Raksja Dietje moest ontvoeren. ’s Avonds vierden we de bruiloft.

De volgende dag zijn we ’s morgens modellen wezen maken naar een opdracht in het bos. Sneeuwwitje en de 7 dwergen, een dorp enz., wat ontzettend leuk is geworden.
’s Middags hebben we ons vermaakt in de speeltuin van de Biltse Duinen. Jammer dat het bijna doorlopend regende.

Zo zijn de dagen omgevlogen, want de volgende morgen, woensdag de 9e zijn we al weer teruggegaan naar Katwijk.
Dit was het eerste kamp, waarbij we geen dokter hebben nodig gehad. De ligging was ideaal, de boer een ruimdenkende jonge vent. De natuur heel mooi, kortom een kampgelegenheid om het volgende jaar weer naar toe te gaan, te meer daar we nog lang niet zijn uitgekeken op de omgeving.
De nachten waren dankzij het optreden van schipper Vöge heel rustig. Zelfs de eerste nacht was het om 11 uur stil.
De financiën zijn dank zij het voordelige vervoer met de bus zo voordelig geweest, dat we de jongens f1,75 terug konden geven.
We hadden te weinig assistentie. Dit moet een volgend jaar beter. Akela Cis was ziek, dus daardoor helemaal niet mee. Raksja van Rijn en Raksja Kalsbeek moesten beiden wegens hun werk eerder weg en dat kun je eigenlijk niet hebben, daar we 49 jongens hadden, met toen nog maar 6 volwassenen, wat vooral de opruimmorgen ons parten speelde.
Voor Jan Schuitemaker, Jaap Bergman, Jaap Visser, Hans Vöge, Jackie van Duyvenbode en Jan de Lange was dit kamp hun laatste bij de welpen.
 

Kamp 1955

Groenekan, 28 – 31 mei (Pinksteren)

Hordes: Dorus Rijkers, Juliana, Abel Tasman, Bestevaer
Teamleiders: Akela Ans Voortman, Akela Nel Vöge
Leiding o.a.: Schipper Vöge, Bagheera Schuitemaker

60 deelnemers.

Programma: (Logboek 3 van de Dorus Rijkershorde, Ans Voortman. Verslag uit de Katwijksche Post van 4 juni 1955)

Vrijdagavond was het een drukte van belang bij schipper Haasnoot, want toen kwamen de moeders en vaders, of andere familieleden bagage en broodbelegging inleveren voor het kamp. Toen alles binnen was reikten de stapels tot de zolderring van de schuur. Diezelfde avond werd alles door meneer Ouwehand naar de boerderij gereden.

Zaterdagmorgen 28 mei was het stralend weer, toen we van de Boulevard vertrokken. Onderweg begon het evenwel al te betrekken en bij aankomst was het zonnetje voorgoed verdwenen voor die dag. Nico liet zijn duiven uit en later hoorden we dat de één om 3 uur ’s middags en de ander een paar uur later arriveerden in Katwijk. Verleden jaar was de ene duif na een uur al thuis.De stemming was er meteen al in en het kamp werd dan ook met groot enthousiasme ingericht. De chocola liet zich best smaken daarna.
Na de officiële opening van het kamp kwam al spoedig de boterham aan de beurt, waarna er een uur werd gerust, daar de meeste jongens al voor zessen uit de veren waren. ’s Middags zijn we een grote verkenningstocht in de omgeving gaan maken.
Op een plek in het bos werd rust gehouden. Na enige ogenblikken zaten verschillende jongens hoog in de bomen. Juist toen wij bezig waren ze er uit te commanderen, kwam een boswachter, die een nummertje weggaf. Het bleek, dat we in de buurt van een fazantennest zaten en daar helemaal niet mochten lopen. De rest van de middag verliep zonder sensaties.
We aten ’s avonds warm, wat voortreffelijk smaakte: andijvie met botersaus, een ei en vanillerijst met pruimen toe.

De zondag begon na de opening met de hagenpreek. Het zonnetje scheen heerlijk, dus werd een mooi plaatsje in het bos opgezocht. Er werd met grote aandacht geluisterd naar het mooie Pinksterverhaal, dat door schipper Vöge werd verteld. De familie Wouda was hierbij vertegenwoordigd en zorgde voor het verslag in de Katwijksche Post.
Na de chocola werd gewandeld en na de middagmaaltijd en rust moesten we een groot spoor volgen, dat wil zeggen de jongens. De Akela’s waren namelijk ontvoerd, die moesten uiteindelijk gevonden worden. Jammer genoeg mislukte een deel van de opzet van het spel, daar de jongens een oud spoor volgden per vergissing en zo in een heel ander deel van het bos terecht kwamen, dan waar de Akela’s zich comfortabel in het zonnetje hadden uitgestrekt.
Na de boterham zijn we maar niet meer het bos ingegaan. De meeste jongens wilden wel graag naar bed. Het was dan ook vlug stil op de zolder. De leiding bleef nog gezellig een uurtje koffie drinken.

De 2e Pinksterdag zijn we er allemaal afzonderlijk met de horde op uitgetrokken. Het was stralend weer. We hebben een prachtig plekje opgezocht in het bos en daar hebben de jongens met Bagheera Schuitemaker hutten gebouwd. Het was enig. Na de grote hut gingen de jongens allemaal kleine hutjes maken. Veel te gauw was de middag om.
’s Morgens hadden we een dansje geoefend voor de grote rimboejacht en de versjes nog eens gerepeteerd. Vooral “The little bells of Westminster” was in minder dan geen tijd populair.
‘s Avonds was alweer het eindkampvuur. De jongens hebben reuze plezier gehad om de lolletjes, die Eddy uithaalde, evenals het dikke jongetje met de echte jeneverfles! Het beste kampvuurprogramma was dat van Akela Vöge met Peter, die optraden als slangenbezweerders.

Dinsdag werd er een voetbalcompetitie gehouden, terwijl de Akela’s de boel opruimden, wat geen klein karwei was. Ook kregen we nog bezoek van Schipper Vink en Akela de Jong, wat heel gezellig was, temeer door het stralende weer.
’s Middags hebben we nog heerlijk warm gegeten met de jongens en om 5 uur stond de auto al weer klaar om ons via de Vinkeveense Plassen naar Katwijk te brengen. Onderweg werd nog gestopt voor een ijsje, zodat we ’s avonds tegen achten weer in Katwijk arriveerden, erg voldaan over alles, maar bovenal, omdat er niets naars was gebeurd, zelfs niet één zieke.

Kamp 1956

Maarsbergen - Woudenberg  19 mei  – 22 mei (Pinksteren)

Hordes: Dorus Rijkers, Juliana, Abel Tasman, Bestevaer
Teamleiders: Akela Ans Voortman, Akela Nel Vöge, Akela Leun van der Bent
Leiding: Chris, Schipper Vöge, Raksja Wita van Eybergen, Chil Nel

35 deelnemers. 9 Dorus Rijkers.

Programma: (Logboek 3 van de Dorus Rijkershorde, Ans Voortman)

Zaterdag 19 mei.   We vertrokken goed op tijd om 8 uur. De stemming zat er al direct in, hoewel het weer niet bepaald warm te
noemen was. De lucht werd dikker, naarmate we meer oostwaarts gingen en toen we om ongeveer 10 uur in Maarsbergen arriveerden regende het voluit. De grote squadron tent was al opgesteld, omdat we nogal klein behuisd waren voor een regendag, hadden we die als voorzorg meegenomen.
De inrichting van een kamp eist altijd enige uren. Mijn eerste indruk was minder comfortabel dan de boerderij in Groenekan, maar dat had ik mis. De ruimte waar de jongens sliepen was minder ruim en overzichtelijk, maar verder hadden we hier een apart keukentje, erg gezellig en het belangrijkste was wel, dat we bij buitengewoon hartelijke en aardige mensen waren terecht gekomen, die ons meteen op de koffie noodden.
De boerderij was werkelijk ideaal voor de jongens, temeer daar ze overal mochten rondneuzen. Vooral de grote zeug met kleine biggetjes vond veel aftrek.
Na de opening en vlaghijsen volgde de eerste warme maaltijd rode kool + een schijf worst, aardappelen en een toetje, ik geloof karnemelkse pap. Daarna rustuur met voorlezen.
’s Middags een grote verkenningstocht in de omgeving. Chris was er met alle 35 op uitgetrokken, toen wij nog een en ander regelden en ondertussen kregen wij Akela Jukkemekke op kampbezoek. Ze had niet veel tijd en we zijn na de thee, dan toen ook maar de kant opgegaan, die Chris met de jongens had genomen. De omgeving was prachtig en het weer was zowaar wat opgeknapt, al was het koud.
Na de avondboterham en avondwandeling ging het koor naar bed, wat ook altijd de nodige deining geeft. Na een voorbeeld gesteld te hebben was de rust volkomen en bleven wij nog een poosje gezellig in de keuken koffie drinken. Akela Vöge en een assistentie waren ook van de partij, maar na een uurtje waren we allemaal wel aan een slaapje toe.

Zondagmorgen hebben we naar de hagenpreek van Schipper Vöge geluisterd in het bos. Het weer hield zich heel behoorlijk, zodat we na het eten en de middagslaap konden gaan spoorzoeken.
Die avond is Akela Leun met Chil Nel en Raksja Wita een wandeling gaan maken naar het vogelreservaat. Daar ze de boswachter tegen het lijf liepen vroegen ze hem, of het ook mogelijk was met de jongens een rondleiding te ontvangen, waarop de boswachter enthousiast inging. Er werd dus een afspraak gemaakt voor maandagavond.

De maandagmorgen hebben we gewandeld met de jongens en ’s middags hadden we een ganzenbordspel, dat Raksja en Chil samen hadden gemaakt. Jammer, dat het die middag zo koud was onder de bomen. We moesten weer bijtijds naar huis, daar we ’s avonds behalve de tocht naar het reservaat ook nog kampvuur moesten houden.
We stonden om 7.15 uur voor het hek van het vogelreservaat. De boswachter stond al op de uitkijk. Wat we die avond te zien kregen zullen we niet gauw vergeten. We mochten in een vogelhuisje kijken, waar een meesje zat te broeden. We mochten mee naar de meertjes, waar honderden kapmeeuwen zaten, of broedden of krijsend opvlogen. Het was fantastisch die avond en we hebben dan ook voluit genoten en dan al die nesten met eieren aan de kant van het weggetje. Jammer, dat de tijd zo snel ging, want we moesten toch bijtijds terug zijn voor het kampvuur.
Dat kampvuur hadden we wel achterwege kunnen laten. De jongens waren doodmoe van alles en wilden het liefst naar bed, maar het hoort er nu eenmaal bij. We hebben alleen maar naar het vuur gekeken en een beetje gezongen. Om goed 10 uur was alles in het kamp rustig en zijn wij na de koffie ook aanstalten gaan maken. Het was leuk dat Schipper Ravensbergen nog even kwam.

Dinsdag.  De volgende dag stond in het teken van opruimen. Altijd een reuze werk om alle weggeraakte washandjes, tandenborstels en wat dies meer zij weer overal vandaan te vinden. Het was die dag stralend en warm weer. We kregen weer twee gasten in de vorm van Schipper Vink en Akela de Jong. Die troffen het geweldig.
We zijn ’s middags nog eens naar het vogelreservaat gegaan, ditmaal zonder jongens. Wat is dat een prachtig stukje natuur, zo vlak bij de grote weg.
Om goed 5 uur was de auto al weer startklaar en konden we de thuisreis aanvangen. Onderweg kregen we nog een lekke band, wat een uur oponthoud kostte zodat we om goed 9 uur Katwijk bereikten. Gelukkig alles gezond en wel een reden om weer van harte dankbaar te zijn.
 

Kamp 1957

Leersum, 8 juni – 11 mei (Pinksteren)

Hordes: Dorus Rijkers, Juliana, Abel Tasman, samen met de kabouters
Teamleiders: Akela Ans Voortman, Akela Leun van der Bent
Leiding o.a.: Diet Kalsbeek, vrijwilligers van de Kweekschool

Programma: (Logboek 3 van de Dorus Rijkershorde, Ans Voortman)

Het Pinksterkamp is inmiddels al weer enige weken achter de rug. Het was ook dit jaar weer een succes.
We hadden een reusachtige staf in de vorm van een aantal lui van de Kweekschool, waar Diet Kalsbeek voor had gezorgd. We hebben reuze veel plezier gehad.

Zaterdag 8 juni.   Het vertrek was zaterdagmorgen om 8 uur uit Katwijk in twee grote bussen, want de kabouters gingen ook tegelijkertijd mee.
We hadden een machtig onderkomen met keurige bedden en wasgelegenheden enz. Bovendien was het prachtig weer, het eten van de keuken was aanmerkelijk beter dan verleden jaar. Dat viel ons dus ook weer mee. Deze keer had Marien Guyt voor duiven gezorgd, vier in getal, dus dat was ook voor elkaar nu Nico voor het eerst ontbrak.
Om goed 10 uur waren we al op de plaats van bestemming en na een paar uur was het kamp ingericht. De dag werd verder besteed met verkenningstochten. We zaten nu aan de andere kant van de Plassen en een heel eind lopen er vandaan. Het slapen was een feest voor de jongens, want ze hadden allemaal een tent gemaakt van hun bed.

De zondag werd besteed met een kerkgang naar de dorpskerk, die stampvol was. We zaten op stoelen en op de grond rond het preekgestoelte. Zondagmiddag na de rust hebben we een spoor uitgelegd in het bos, maar spoorzoeken schijnt nog altijd erg moeilijk te zijn!

De 2e Pinksterdag zijn we ’s middags meteen na het eten naar de Plassen gewandeld, want daar zou de boswachter ons weer rondleiden. Meneer de Man stond ons al op te wachten en we hebben weer een machtige middag gehad. Het weer was erg dreigend, maar toen de grote bui losbrak waren we net in een grote schuur ondergebracht, waar we een uil te zien kregen. We waren die avond laat thuis, maar het was geweldig geweest.
’s Avonds volgde het kampvuur, dat binnen moest worden gehouden wegens de regen. De jongens hadden zich allemaal verkleed en Akela van der Bent had voor een kaarsverlichting gezorgd.

De laatste dag zouden we nog van alles doen, maar we zijn nergens aan toegekomen, want er viel zo veel te redderen. Bovendien was het erg koud en kregen we veel visite. Eerst heel vroeg de Schippers Haasnoot en Ravensbergen. ’s Middags Akela de Jong en Schipper Vink.
Pas tegen ons vertrek knapte het weer op.
Na een tocht van ruim 2 uur kwamen we weer in Katwijk aan. Gelukkig zonder noemenswaardige ongelukken in het kamp. Om ongeveer 8 uur waren we op het parkeerterrein.
We kunnen terugzien op een reuze geslaagd en plezierig kamp.
 

Kamp 1958

Amersfoort, 24 – 27 mei (Pinksteren)

Hordes o.a: Dorus Rijkers
Teamleiders: Akela Ans Voortman
Leiding: Feiko Kalsbeek, Joke

Programma: (Logboek 3 van de Dorus Rijkershorde, Ans Voortman)

De voorbereidingen waren als andere jaren. Het had alleen nogal wat voeten in de aarde voor we de leiding In orde hadden. Akela Kalsbeek zou namelijk nog eens voor ’t laatst mee, maar kon plotseling niet daar zij in verband met het aanstaande vertrek naar de tropen met haar verloofde naar Bazel moest gedurende de Pinksterdagen. Gelukkig bleken haar broer Feiko + verloofde bereid om mee te gaan.

Zo stonden er op de zaterdagmorgen van de 24e mei 1958 wederom tientallen ouders hun kroost na te wuiven, toen de mooie bussen van Eltax zich in beweging zetten. De reis was deze maal nog langer dan de vorige keer: ruim 2 uur! De jongens vonden het prachtig. Om ongeveer half 11 arriveerden we aan de boerderij, waar alles keurig in orde bleek te zijn. Er stonden zelfs takken bloeiende meidoorn op de tafel ter verwelkoming en we voelden ons direct thuis.
De morgen werd verder besteed met verkenning in en om de boerderij. Er waren jonge biggetjes van 24 uur oud. Die hadden wel de meeste aftrek!
Het middagmaal liet zich goed smaken, waarna de rust volgde. Het weer was inmiddels veranderd. Regen dreigde en toen wij later gingen wandelen naar het hoogste punt, regende het aan één stuk door. Het naar bed gaan leverde weer de nodige vrolijkheid op. De eerste uren was het nogal rumoerig, maar verder viel de nacht erg mee, al waren er nogal wat jongens, die hardop droomden.

Aangezien het zondagsmorgens nogal somber was buiten, besloten we de kerkdienst binnen te houden. Daartoe werd bij ons de deel ingericht en alle horden kwamen. Schipper Vöge leidde de dienst. Er werd aandachtig geluisterd en enthousiast gezongen. Na de chocola mochten de jongens een poos gaan waar ze wilden. Ondertussen was de zon gaan schijnen en zijn we met koffiepot en al in het zonnetje gaan zitten, waar Akela Jukkenekke ons gezelschap kwam houden.
’s Middags hebben we spoorgezocht, wat ontzettend leuk was. Feiko en Joke hadden een moeilijk spoor gelegd en we hebben erg moeten zoeken het te vinden. Midden in een bos vonden we het geraamte van een hert.
’s Avonds spoelde het van de regen.

Deze keer hadden we de 2e Pinksterdag niets bijzonders. Dat was jammer, want het spel dat we hadden viel niet zo erg in de smaak. De aankleedpartij ’s avonds met het beschilderen van de snoeten en het kampvuur viel beter in de smaak.

Dinsdag.  We zijn pas na de middag gaan opruimen, omdat we pas om 6 uur zouden vertrekken. De bussen en bagageauto arriveerden keurig op tijd. Wij reden in een vrijwel nieuwe touringcar. De reis verliep vlot en zo arriveerden we om half 9 in Katwijk.
We kunnen terugzien op een reuze geslaagd kamp. De stemming was reuze genoeglijk en er zijn geen noemenswaardige ongelukken gebeurd. Leuk is dat er verschillende jongens zo’n aardigheid hadden aan houtsnijden.Ze hebben ook erg leuke voorwerpjes gemaakt en die beschilderd. Wij als leiding hebben het ontzettend plezierig gehad en dat is zeker niet in de laatste plaats te danken aan onze gastleiders.
Jammer is, dat we geen van allen ons fototoestel bij ons hadden.